Amai weeral lang geleden dat ik iets heb gepost. Maar geen nieuws is goed nieuws ?!

Ik geniet van mijn weekje recup. Ik voel me goed en soms vergeet ik dat ik ziek ben. Maar als het besef terugkomt , ben ik bang. Bang omdat ik misschien niet genoeg afzie? Niet ziek genoeg ben? Omdat ik overal wel iets voel? Dus de angst komt weer naar boven. Angst is mijn grootste vijand nu.

ik besef maar al te goed dat ik zoveel mooie dingen heb om voor te leven, om voor te vechten. Daarstraks zei milla nog amai ik zou dat niet willen hoor: mama kwijtraken. Zij bedoelde dit in de letterlijke zin omdat dit gebeurde in een tekenfilm. Maar zo’n kleine opmerkingen zorgen ervoor dat de angst toeslaat.

het laatste wat ik wil is mijn kinderen kwijtraken. Aan alle mama’s en papa’s : dat gevoel moet je eens laten ‘binnenkomen’. Het is een gevoel dat je automatisch tegenhoudt. Het doet te pijn. Ik kan het moeilijk omschrijven maar ik denk dat jullie wel weten wat ik bedoel. Jammer genoeg ik het niet tegenhouden. Voor mij is het bittere realiteit. Plots ben ik geen actieve jonge vrouw meer maar een kankerpatiënt. Want ja dat ben ik! En ik besef dit precies zelf nog steeds niet. Of duw ik zelf dit besef weg? Of ben ik echt zo sterk en ga ik hier binnen 10 jaar op terugkijken en zeggen : maar toch ,wat was ik weer emotioneel en aan het overdrijven?? Ik hoop dat laatste. Maar we weten het niet en gelukkig maar! Moesten we op voorjhand weten wat er ons te wachten stond, dan zouden we s morgens niet willen opstaan.

dus nog steeds dag per dag en stap per stap. Zo ook met mijn haar. Zoals ik al vreesde ,is het terug aan het uitdunnen. Dus mijn haargroei was echt te wijten aan mijn recup van 3 weken. Maar als ik dan zie hoe snel dit gegaan is, moet ik daar moed uit putten. En dat doe ik wel. (Maar het doet raar als je dochter zegt dat je ogen er niets uitzien ) Binnen een maand is het voorbij. Wat zeg ik ? Binnen een dikke 2 weken. Dus ik moedig mezelf aan: Komaan!!!!!!!  Nog Efkes en ja ik ben een power woman!!!!

want ik heb alles wat mijn hartje kan begeren en ik wil mijn kinderen groot zien worden.

dus ik blijf bezig. Deze week elke dag iets te doen. Pas op ik plan  1 ding op een dag en voor de rest rust ik. Morgen mag ik een Wellness uurtje gaan doen ? in het ziekenhuis. Maandag was het een lange wandeling, dinsdag mijn super collega’s gezien , vandaag Ikea, morgen wellness en lunch en normaal gezien iets gaan drinken s avonds met d ladies dat is dus al teveel op 1 dag maar dat overleef ik wel ?

en op die manier vliegen mijn dagen voorbij. Ik ben op 21 september gestart, zie waar ik nu ben!!. Ni te geloven he.

Nog eens bedankt voor alle hulp : bezoekjes, kaartje, berichtjes, lunchkes, comfortfood, boodschappen,….

het is allemaal heel concrete hulp maar dat is de beste hulp

??