Het is al lang geleden,heel lang geleden dat ik nog geschreven heb. De woorden zaten vast in mijn keel. Hoewel ik vaak dacht dat ik de spreekwoordelijke pen terug ter hand moest nemen, ik kon het niet.

ik kon niet verwoorden hoe ik me nu voel. Maar ondertussen wordt het terug iets makkelijker. De eerste berg is inderdaad genomen. De chemo is voorbij. Voordien dacht ik dat dit een grote euforie teweeg zou brengen bij mij maar in plaats van de euforie ben ik bevangen door angst. Net die angst belemmerde mij om te schrijven. Hoe kan ik omschrijven hoe ik me voel? Hoe kan ik ervoor zorgen dat jullie dit vatten?

wel ik zie dat het topje van de berg dichterbij komt. En ja de spreekwoordelijke laatste loodjes wegen inderdaad het zwaarst. Maar teruggaan is geen optie dus vooruit. En ja hoor daar komt de top. En nu zit ik alleen en kijk rond. Ik zie zovelen die om mij geven en die mij op hun eigen manier steunen. En jullie zijn inderdaad samen met mij geklommen. Maar ik heb een rugzakje bij. En hetgeen wat daar in zit , dat is net hetgene dat me belemmert. Het is geen grote rugzak maar het voelt aan als een ton.

Want uiteindelijk moet ik het alleen doen. Ik moet mijn last dragen en ik kan het niet afdoen. Het zal voor de rest van mijn leven bij mij blijven. Ik moet het enkel een ander plaatsje kunnen geven zodat ik me terug vrijer kan bewegen. Het lijkt alsof ik daar alleen op het topje van de berg zit en mijn zelfzekerheid, vertrouwen, humor, lach, …kortom alles wat mij , mij maakt, heb weggestoken.

En dat is ok zolang ik daar alleen boven sta en ik kijk en geniet van alles rond mij. Zolang ik in mijn eigen wereldje zit, is het ok. Dan kan ik het nog dragen. Niemand ziet dan de verandering zowel vanbuiten maar vooral vanbinnen. Dus dat geeft een veilig gevoel.Maar ik weet dat ik niet kan blijven zitten. Achteruit is geen optie, nooit. Maar ik weet dat als ik vooruit ga, er terug een dal zal komen. En ik wil niet. Ergens zou ik liever hierboven willen blijven zitten. Niemand die me ziet, geen lastige of gênante situaties. Geen confrontaties ….Maar het kan niet.

Dus ik moet kiezen tussen een veilig gevoel dat ik denk te hebben, door mezelf af te zonderen, of  de stappen vooruitzetten en wetende dat er een mindere periode aankomt. En ondertussen ook mezelf niet verstoppen. Dus ik ben en moet vechten tegen mezelf.

Denk niet dat jullie kunnen vatten hoe dit alles een impact heeft op mij. Ik probeer het te verwoorden maar dat is ook niet evident. En ik zal nooit of te nimmer nog dezelfde zijn. Ik hoop enkel dat ik terug een beetje mezelf durf te zijn. Ik hoop dat ik terug naar de winkel kan zonder angst dat iemand me aanspreekt. Ik hoop terug te kunnen wandelen met mijn hoofd omhoog en dit dan letterlijk en figuurlijk. Ik hoop dat het gevoel dat ik mezelf wil verstoppen, terug zal verdwijnen. Ik hoop terug te kunnen gaan werken. Ik hoop terug energie te hebben voor een hele dag, ik hoop dat mijn haar snel groeit, ik hoop terug gezond te zijn,

ik hoop dat niemand van jullie dit moet meemaken

kijk nu terug naar de titel, zoek het liedje op als je het niet kent en dan kan ik enkel zeggen merci om met mij mee te wandelen