haai

mijn operatie was goed gegaan. Ik ben uiteindelijk ook een dagje vroeger naar huis gemogen omdat de wiek uit mijn wonde was gelost. Dus momenteel moet ik oppassen dat er zich geen vocht ophoopt want dan moeten ze dit eruit zuigen. De boodschap is wederom : rusten. En daar heb ik het nog steeds moeilijk mee. het voelt alsof ik tekortschiet. Terwijl ik best besef dat niemand nu iets anders verwacht van mij. dat is dus weer mijn eigen gevecht om alles een plaats te geven. ik genees goed dus het geeft me wel hoop dat ik snel weer op de been ben. fysiek dan toch.

De mentale impact van deze stap is toch groot. Voordien had ik al heel veel angst en die angst wordt nu gecombineerd met andere gevoelens. Ik probeer dit alles op een rijtje te zetten maar het is niet gemakkelijk. zo weet ik nu al dat het naar buiten komen nu nog moeilijker wordt. Uiteindelijk is het een borstbesparende operatie geworden maar ze snijden wel in je vrouwelijkheid. dit bedoel ik letterlijk maar zeker ook figuurlijk. Ik zal ook uiterlijk nooit meer dezelfde zijn. Nu weet ik ook wel dat daar iets aan kan gedaan worden. Maar dit is ten vroegste een jaar na het einde van deze battle. dan spreken we dus weer over een zomer waar ik me zeer klein zal voelen. vorige zomer had ik een probleem met de put in mijn buik maar nu is het nog erger.

Maar de volgende reactie is meteen: Kizi je gaat genezen en dat gezond zijn is het belangrijkste. Dus ook dat besef ik maar al te goed. Maar ook hoe snel gezondheid kan ‘weg’ zijn. Gezondheid is echt het allerbelangrijkste. De rest komt dan wel vanzelf.

Ook nu denk ik al mijn werk, mijn collega’s,… Ik doe mijn werk heel graag en ik heb een geweldige werkgever en nig betere collega’s. Dus ik mis jullie en ik mis dat stukje dat mij ook Kizi maakt. Door brieven van de cm ben ik met de realiteit geconfronteerd : “hoe lang blijf jij nog ziek en misschien kan je eens op controle komen”. Ja sorry dat maakt mij boos in eerste instantie. In tweede instantie word ik bang. Want ik weet nu al dat ik na gans dit traject nog steeds vermoeid zal zijn. de vermoeidheid is een groot deel van mijn dagdagelijkse leven geworden. Kan ik ooit nog terug werken zoals voordien? en zo nee wat dan met mijn job? En ik hoor jullie nu al zeggen dat ik daar nu totaal nog niet mee bezig moet zijn of ik ik niet bang moet zijn om mijn job niert meer te kunnen doen maar dit is wel realiteit. en dit is ook een deel Kizi dat nooit meer hetzelfde zal zijn.

 

concreet: morgen op wondcontrole in het ziekenhuis. hopelijk is alles in orde.

dan waarschijnlijk ergens na de paasvakantie start bestraling.

nog geen resultaat van microscopisch onderzoek dus nog even bang afwachten want dit kan het parcours van de bestraling wel wijzigen.