het is echt lang geleden voor mijn doen. Ik had geen zin om iets te posten. Ik wou gewoon proberen eens te vergeten , herstellende van de operatie. Vergeten is een utopie. Dat kan ik wel zeggen.

wat me de voorbije periode vooral geraakt heeft, zijn de simpele eenvoudige dingen die voor mij niet meer evident zijn.

Ik kan niet meer mijn jas aandoen en de deur toetrekken. Als er teveel wind waait ben ik bang dat ofwel iedereen ziet dat mijn haar niet echt is of dat mijn haar gaat vliegen. Het is lente dus geen mutsenweer. Dus ik loop met mijn gezicht naar beneden tegen de wind. Om mijn haar te beschermen maar ook om niet teveel bekenden te zien. Ik kan en durf niet meer gewoon rondwandelen, spontaan zijn, …. Dit doet zo zeer. En de momenten dat ik het dan wel doen , heb ik het al geregeld voor gehad dat mensen me niet meer herkennen. Dat is zo pijnlijk en confronterend.

daarnaast zijn er mensen die gewoonweg lomp zijn. Sorry ik heb er geen ander woord voor. Niemand zegt domme dingen expres. Vaak is het onwetenheid of zichzelf geen houding kunnen geven maar dit kan ook wel zeer hard overkomen, aankomen. Ik voel me dus zeer klein, onzeker, lelijk, dik, ongezond.,…

tegen die gevoelens moet ik vechten als ik naar buiten ga. En meestal wint de mentale kracht. Maar ik zou soms zo graag niet meer buiten komen, verstoppen, het noodzakelijke doen en that s it. Geen confrontaties meer, geen gekwetste gevoelens, geen onzekerheid maar een veilig cocongevoel. Natuurlijk weet Ik dat ook dat een utopie is. En als ik daar aan toegeef wordt de stap nadien alleen maar groter.

dus ik blijf vechten. Vechten tegen de K , vechten tegen mezelf. En het hardste van de strijd is geleverd dus ik zou nu opgelucht moeten zijn. Maar dat is niet. Ik heb daar al veel over nagedacht. Ik kan niet opgelucht zijn want nu de chemo weggevallen is , heb ik het gevoel dat het terug aan mezelf is, aan mijn lichaam. Hoe kan ik dit lichaam nog vertrouwen als het zo’n foutje gemaakt heeft? Want dat is het wel. We vernieuwen wat  cellen en doen wat teveel. Zo ontstaan er slechte cellen die veel te snel woekeren. Dus hoe kan ik mezelf terug vertrouwen? Hoe kan ik dat knopje afzetten?

Een zorgeloos leven of onbezonnen zijn, ga ik nooit meer kunnen. Maar zolang ik in deze battle zit , weet ik dat ik dat knopje niet kan afzetten. Dat is voor nadien. Ondertussen loop ik verloren, weet ik met mezelf geen blijf en loop ik verloren in mijn gedachten.

Volgende week begint de bestraling. Gisteren heb ik een scan gehad om de positie te bepalen, een soort simulatie. Dus volgende week start chapter 3. Afwachten hoe ik daarmee zal omgaan. Het zijn er 33. Maar geen bestraling onder de oksel. Al mijn testen na de operatie waren negatief. Voor mij dus positief. Bestraling zal enkel gebeuren op linkerhelft. Ondertussen proberen er niet aan te denken. Blij zijn met wat ik heb en kan.

Mijn haar begint te groeien, ik heb terug wat wenkbrauwen en wimpers. Dat geeft wel een veilig gevoel. Ik hoop dat ik snel een korte coupe heb. Daarmee naar buiten gaan, zal ook weer een reuzenstap zijn. Maar nog niet aan denken! Gedachten controleren en proberen niet verloren te lopen, letterlijk en figuurlijk.

Het is dus zwaar, mentaal nu meer dan fysiek. Alhoewel ik mijn lichamelijke beperkingen ook wel dagelijks tegenkom. Dus ik ga toch proberen dagelijks te bewegen. Mijn spieren gebruiken, zodat ik mijn lichaam eens op een andere manier voel.

Zwemmen zal jammer genoeg niet gaan. Mijn huid gaat te gevoelig zijn door de bestraling. Sauna mag ook niet voor mijn arm. Wondjes aan mijn linkerarm moet ik meteen verzorgen. Alles kan leiden tot een ontsteking van de lymfebanen. Dus een onnozel klein wondje kan voor mij veel meer worden. Opletten met koken, opletten met snijden,… Alle simpele dingen die we dagelijks doen dus.

Het is hard. Het is zwaar. Het is pijnlijk. Ik ben mezelf niet meer. Ik ben mezelf kwijt