Ik was net mijn laatste post aan het lezen. Ik schrijf daarin dat het vergeten van deze donkere periode voor later is.Tijd om mijn mening te herzien. Binnenkort is het weer oktober en dus borstkankermaand. Een jaar geleden heb ik me voorgenomen dat mijn verhaal ook iets positief moest opleveren. Ik moet hier nu werk van maken. Ik neem de pen terug ter hand.

Mensen die dicht bij mij staan, weten dat ik uit een dal aan het klimmen ben.  Het ging ook heel slecht op mentaal vlak. Laat ik het zo samenvatten: de voorbije stilte is een reflexie van de leegte die ik ervaarde. Ik was verloren.

Gelukkig ben ik door de borstkliniek omringd door een team die mij erbovenop hebben geholpen. Ik kon er terecht om te praten over de angst die ik ervaar. Ze hebben me geholpen om de draad terug op te pikken. Zoals ik zei, ik was verloren en ik wist niet hoe ik terug moest leven. Ik mocht niet blijven hangen in de verlammende angst.

Dus ik wil graag een hart onder de riem steken voor mijn lotgenoten. Het wordt echt terug beter. En als het niet gaat, aanvaardt dan de hulp die je wordt aangereikt.Het gevecht aangaan, kan je niet altijd alleen.Ik vind mezelf een sterke vrouw maar ook aan mijn kracht was een einde. Dus bedankt aan de borstkliniek en bedankt een mijn lotgenoten die mee aan het revalideren zijn. Samen pikken we de draad van ons leven terug op. Want alleen wij weten ECHT wat het met een persoon doet. Iedereen is wel eens moe, bang, vergeetachtig, onhandig,…. maar bij ons zijn dit gevolgen van onze behandeling en alleen wij begrijpen dit echt ten gronde.

En hierover wil ik schrijven. We moeten vooroordelen en taboes uit de wereld helpen. Dus ik ga proberen mijn steentje bij te dragen en Kanker weer wat meer bespreekbaar te maken.

En hoe  kan ik dit beter dan gewoon bij mezelf te beginnen? Ik heb al mijn behandelingen gehad. chemo, operatie en 33 bestralingen. Ik keek zo uit naar de laatste dag van mijn behandeling. Het laatste hoofdstuk dat ik eindelijk zou kunnen afsluiten.Maar de realiteit was wel even anders. Ik herinner me de nacht dat ik in paniek wakker werd en ervan overtuigd was dat ik terug ziek was. Mijn hart raasde door mijn lichaam en ik voelde paniek, een verlammende doodsangst. Ik kon niets meer. Ik was thuis en dacht : wat nu? Ik word niet meer dagelijks opgevolgd. Ik moet het nu alleen doen maar ik kan dit niet!! Gaat mijn lichaam mij terug in de steek laten? Gelukkig heb ik meteen de dag nadien gebeld naar de psychologe in de borstkliniek. Na enkele goede gesprekken kon ik mijn angst een beetje plaatsen en durfde ik het aan om voort te gaan.

De eerste belangrijkste stap was het besef dat ik het voorbije jaar niet kan vergeten. Nooit! Ik kan er geen punt achter zetten en doen alsof er niets gebeurd is. Het wordt een puntkomma. Iets dat voorbij is maar toch nog voortgaat. Ik moet leren kanker een plaats te geven. Het in mijn rugzak steken. Het is een last die ik meedraag maar die met de tijd meer draaglijk wordt.Tijd heelt alle wonden zeggen we vaak. Ook in mijn geval klopt dit. De tijd zorgt ervoor dat ik fysiek en mentaal sterker wordt. Ik ben zo blij dat ik de mentale kracht heb gevonden om te verwoorden wat Kanker met mij doet. Ik ga in elk geval een poging doen. Want ja de behandeling is gedaan en wat nu??!!!

De gevolgen deinen uit naar verschillende facetten van mijn leven. Hetgeen wat voor mij zwaar doorweegt, is de angst zoals ik hierboven vermeldde. Ik kan nu eindelijk naar buiten gaan zonder dat je ziet dat ik ziek ben geweest. Maar het uiterlijk is een facade en zegt niets over de binnenkant. Laat het duidelijk zijn dat het bijna elke dag nog een gevecht is. De ene dag gaat vlotter dan de andere. Ik voel me terug iets groter, sterker, krachtiger. Die kracht heb ik teruggevonden door in het revalidatieprogramma te stappen in de borstkliniek.

Maar angst wordt ook gevoed door vermoeidheid. Slapen is nog steeds moeilijk. Ik kruip in mijn bed met angst en sta op met angst. En als de nacht te slecht is, ben je ook overdag meer vatbaar voor negatieve gedachten. Maar die dagen mogen er zijn. Daar hebben we recht op. Maar we morgen niet blijven hangen in een negatieve spiraal. We bevinden ons in een vicieuze cirkel die we moeten doorbreken. Ik doe dit door mijn conditie terug op te bouwen want het klopt echt: mens sana in corpore sano. Ik bouw mezelf terug op. Dit proces zal nog even duren maar de eerste stappen zijn gezet. Ik probeer in de mate van het mogelijke terug actiever te zijn zodat ik terug fysiek echt moe ben. Stilletjesaan slaap ik terug wat beter. Mij helpt het dus. Ik ben niet meer alleen maar moe van moe te zijn.

Zo ben ik nu terug actiever in ons gezin en alle activiteiten die daarbij horen. Ik kan terug het huis netjes houden (mits de nodige rustpauzes). Ik kan terug in de tuin werken maar het heeft wel 2 weken geduurd voor het onkruid een beetje onder controle was. Ik kan terug boodschappen doen zonder dat ik nadien doodmoe in de zetel lig. Ik kan terug koken. Ik rij rond voor de hobby’s van de kinderen. Dichtbij, veilig, rond de kerktoren want verder rijden of onbekend terrein, is een ongelooflijke inspanning voor mij.

Gebrek aan concentratie is zo ook 1 van de gevolgen.  Blijkbaar is dit een onderdeel van Chemo-Brain. Geloof mij: geen pretje. Dit schrijven heeft me bijvoorbeeld 2 dagen geduurd. Mijn gedachten springen van hier naar daar. Focussen is een noodzaak maar geen evidentie meer. Concentratie is een mentale oefening die zeer uitputtend is. Soms dringen zaken gewoon niet binnen. Het lijkt of mijn hersenen blokkeren. Ook al is er nu de geruststelling dat dit ‘normaal’ is na de behandelingen, blijft wel het feit dat ik het hiermee nu moet doen. Dus ja ik vergeet veel, ik moet alles opschrijven, ik kan niet meer multitasken. Rijst de vraag wat in de toekomst? Kan ik ooit mijn job terug doen zoals ik ze deed?

Ondertussen pikken we ook andere activiteiten op: een etentje, cinema, een babbel, gaan shoppen met vriendinnen,…Ook ik heb recht op plezier en geluk en vooral ontspanning. Op die momenten voel ik me terug mezelf worden. Maar wat niet wordt gezien is het doseren van energie. Overdag rusten om naar dat etentje te kunnen gaan of vroeg in bed kruipen om een actieve dag te compenseren. Dat gebeurt binnen de 4 muren en is niet zichtbaar voor de buitenwereld. Het is stap per stap opbouwen. In eerste instantie mijzelf als persoon en in tweede instantie het leven dat je leidde. Ik was mijn eigenwaarde kwijt. Ik voelde me nutteloos en gereduceerd tot een zieke.

Dat moet verleden tijd worden. Ik heb nog sombere dagen maar die worden minder en minder. Het wordt tijd om terug te leven.

Angst mag niet mijn metgezel zijn!